LYNA - "Ik leerde eindelijk luisteren naar mijn lichaam"

9 jaar geleden werd de hormonale aandoening PCOS vastgesteld bij Lyna. Sinds anderhalf jaar geniet ze eindelijk opnieuw echt van sport en van haar lichaam.Dit artikel maakt deel van de webreeks Body Positivity & Fitness.

Lyna - Photo by Morgane Gielen


"De body positivity trend zorgde voor een revolutie van paskamers tot in de sportzaal, een bracht een nooit eerder maatschappelijk ervaren boost voor het zelfvertrouwen. Wie vroeger niet in een traditioneel vakje paste, kreeg de afgelopen jaren eindelijk terug het woord over het eigen lichaam. Heeft die perceptie shift ook iets veranderd aan de mindset in de fitness-en welnesswereld? Lyna, Leen, Joanna, Romy en Sarah zijn vijf sportieve vrouwen met een sterk lichaam waar ze fier op zijn. Alle vijf lenen ons hun blik op hun lijf en sportieve ambities. "

K WAS 20 TOEN IK DE DIAGNOSE VAN PCOS KREEG, SINDS ANDERHALF JAAR GENIET IK EINDELIJK VAN SPORT EN ZEG IK 'FOERT'

DE ZWAARSTE VAN DE KLAS 

Als kind was ik eigenlijk altijd al te zwaar. Dat hoorde ik elke keer opnieuw bij elk opvolging consult bij de arts. Mijn moeder nam me mee van de ene diëtiste naar de andere zonder resultaat. Ik moet welk elk dieet geprobeerd hebben dat er bestond. Je hele leven lang op dieet zijn zorgt ook voor heel wat mentale druk. Als wat ik bijkwam, trachtte ik mezelf uit te hongeren in de hoop terug wat af te vallen, met vreetbuien als eindresultaat. Alsof ik het niet moeilijk genoeg had kreeg ik als kind ook te maken met pesterijen tijdens de les lichamelijke opvoeding. "Omdat ik de zwaarste van de klas was". Zo werd sport iets wat ik echt niet graag deed. 

9 jaar geleden kreeg ik eindelijk de diagnose PCOS (polycysteus ovarium syndroom). Een hormonale aandoening waar 5 tot 10 % van alle vrouwen mee te maken kan hebben in haar leven. Die aandoening zorgt er o.a voor dat ik teveel androgenen (mannelijke hormonen) aanmaak, waardoor ik een onregelmatige of geen maandelijkse eisprong en ik heb cysten op mijn eierstokken. PCOS maakt dat je heel wat gewicht aankomt en moeilijk kwijt raakt, tegelijk wordt de ziekte ook vaak veroorzaakt door overgewicht zelf. Met die diagnose viel alles wat op zijn plaats. Ik begreep waarom al die vooropgestelde en opgelegde gewichtsdoelen niet haalbaar waren. Ondanks dat verdict wou ik indertijd toch een manier vinden om af te vallen.  

Lyna - Photo by Morgane Gielen

WE ZIJN VEEL MEER DAN ENKEL EN ALLEEN HET CIJFER DAT ONS GEWICHT AANGEEFT

Lyna - Photo by Morgane Gielen

INTUÏTIEF ETEN VS. OPNIEUW OP DIEET

Als kind en adolescent ben ik naar ontelbaar veel diëtisten geweest. Telkens kwamen die aandraven met tal van diëten en eetplannen en tabellen die ik voorheen al had geprobeerd. Toen zelfs een sportdiëtiste me niet verder kon helpen was ik de wanhoop nabij. Ik had mijn zinnen gezet op een perfect lichaam. Als ik dat lichaam niet kon krijgen, hoefde het voor mij niet meer. Ik geloofde dat ik alleen gelukkig kon zijn als ik het lichaam had waar ik van droomde. Dat was een dieptepunt. Met de juiste begeleiding leerde ik gelukkig stap voor stap mezelf en mijn lichaam opnieuw te accepteren zoals het was. Ik leerde het te waarderen voor alles wat het kon. In plaats van mezelf zo hard te pushen richting sportblessures leerde ik te genieten van bewegen en de feelgood hormonen die erbij komen. Ik leerde progressie kiezen boven perfectie. In die periode ben ik uitgekomen op ‘intuitief eten’. Een eet methode die niet gaat over voeding afwegen en elimineren,  maar wel over eten waar je zin in hebt, en waar je lichaam nood aan heeft. Wonderbaarlijk genoeg bracht die methode en optiek mijn hele lichaam terug in balans! Vandaag kan ik even goed genieten van een slaatje als van een pannenkoek, maar ik hoef mezelf niets meer te ontzeggen, daar ben ik klaar mee.We zijn véél meer dan enkel en alleen het cijfer dat ons gewicht aangeeft. 

JE MOET JE NIET GOED VOELEN OM TE BEWEGEN, MAAR WEL BEWEGEN OM JE GOED TE VOELEN

PROGRESSIE BOVEN PERFECTIE 

De laatste jaren maakte ik een klik van keihard zijn voor mezelf tijdens training, mezelf over mijn grenzen pushen en te eindigen met blessures naar leren luisteren naar mijn lichaam. Ik ontdekte plots hoe die 'feelgood hormonen' na een training voelen en ik leerde progressie kiezen boven perfectie. Ik leerde andere voordelen zien van sport:  geen pijn meer, veel meer energie, geen blessures meer, fitter, sterker, zoveel mogelijkheden, mentaal meer veerkracht en meer balans. Ik ben bijna 30 en terwijl ik veel leeftijdsgenoten hoor klagen van lichamelijke kwaaltjes voel ik me sterker en fitter dan ooit.

Wat doe je zoal van sport? Twee keer per week volg ik krachttraining bij STERK in Gent, ik dans en ga vaak lopen met mijn hond. Ik ga ook paardrijden omdat ik hou van die connectie en ik doe ook regelmatig yoga om mijn balans terug te vinden. Bovendien maak ik dat ik elke dag genoeg wandel. Als het al eens kan doe ik aerial hoop, silk, trapeze, handenstand en vliegende trapeze in de circusschool. Dat laatste is iets wat ik ben begonnen in Londen, waar mijn zus woont. Door het daar eens te proberen ben ik in de circusschool beland. Jammergenoeg is het niet zo evident om regelmatig te gaan door mijn onregelmatige werkuren. Maar ik geniet er echt van. 

Mijn krachttrainer Olivier De Brauwer zei me ooit : “je moet je niet goed voelen om te bewegen, maar wel bewegen om je goed te voelen.” Voor mij klopt die uitspraak als een bus. Zelfs op een dag met slecht weer of als ik me lichamelijk of mentaal niet zo goed voel, zal ik er nog altijd voor kiezen om wel te sporten en elke keer krijg ik zoveel meer terug dan de inspanning die ik ervoor doe.

Heb je een bepaald doel waar je naartoe werkt? Ik werk niet met doelen, voor mij werkt dat contraproductief. Ik neem alles een beetje hoe het komt. Ik kijk naar welke doelen die er zich spontaan aanbieden tijdens mijn training. Bij krachttraining werk ik aan een ‘skin the cat’. Dat is jezelf aan 2 ringen hangen, waar je jezelf klokslag heen en klokslag terug draait. Het lukt me nog niet perfect, maar ik maak wel veel vorderingen.

MIJN LIJF KAN DIT!

Ik heb mijn deel verwijten en vooroordelen wel gehad in mijn leven. Maar de grootste denkfouten komen toch van onszelf. Hoe we naar onszelf kijken durven we wel eens in te laten vullen door andere mensen. Al kunnen opmerkingen je echt versteld doen staan. Toen ik jonger was, was ik vaak van slag door harde opmerkingen als die van artsen: “Je BMI is dodelijk”, of die van een date : “kan je niet gewoon Zumba doen, zoals iedereen?” of op straat :“Dikke koe, zulke vette benen, doe alsjeblieft geen korte top aan met zo een buik…”Op de duur was het een reden om niet meer buiten te komen. Vandaag denk ik: Ik loop tenminste, mijn lijf kan dit! Je kan je ook altijd laten tegenhouden door anderen, maar dan kom je ook nergens natuurlijk. Nu voel ik me vrijer in mezelf en als ik iets nieuws wil doen en deze gedachte opmerk dan verplicht ik mezelf om het net wel te doen en er een foto van te maken! Het voelt zo goed en bevrijdend om je net niet te laten beperken door je eigen gedachten of de uitspraken van anderen. Voor het lopen doe ik een shortje aan, en mijn lijf blubbert dan wel aan alle kanten, maar dat is dan maar zo. Ik heb me lang genoeg verstopt en me laten beperken. Ik heb ook lang excuses gezocht om me niet te moeten tonen omdat ik dan vond dat ik het niet waard was maar dat is dus verleden tijd! 

Lyna - Photo by Morgane Gielen

LEES OOK HUN INSPIRERENDE VERHALEN