NL
NL

SPORTIEVE FIETSVAKANTIE IN EIGEN LAND

Een fietsvakantie in een zomer waar vooral Corona de plak zwaait, hoe rijm je deze twee begrippen? Voor vele mensen werd het deze zomer een vakantie in eigen land, en dat bracht ons op het idee om 8 dagen lang te gaan fietsen doorheen België (en een stukje Nederland). Het leverde een fantastische ervaring op, en die wil ik graag met jou delen!

Fietsvakantie in eigen land

We schrijven begin juni 2020, het moment waarop we onze zomervakantie begonnen te plannen. Omdat we alledrie graag fietsen, besloten we het nuttige aan het aangename te koppelen. Het idee kwam ter sprake om een heuse Ronde van België te rijden. Drie fietsers, en twee partners die ons wilden vergezellen. Vooral dat laatste was een godsgeschenk, want dat betekende meteen dat wij ons op logistiek vlak geen zorgen hoefde te maken. Wij reden met de fiets van punt A naar punt B, en de dames deden hetzelfde traject met de auto. 

De voorbereiding liep niet meteen zonder horten en stoten. Enkele weken voor ons vertrek werd de gekende "bubbel van 5" regel afgekondigd. Het had dus maar één fietser gescheeld, of onze trip kon simpelweg niet doorgaan. Maar het mag al eens meezitten in deze periode, en dus konden we de ritten voorbereiden. Onze vakantie bestond uit 9 dagen. 8 fietsdagen, en 1 rustdag die we hadden voorzien aan de kust. Wekenlang hoopten we droog te blijven tijdens ons tripje, en veel regen hebben we uiteindelijk niet gezien. Hoera! Integendeel, een paar dagen voor vertrek werd een hittegolf afgekondigd. Beter dan regen, maar ook lang niet ideaal om te fietsen. Gelukkig waren de dames zo vrij om ons op bepaalde punten te voorzien van frisse drankjes, een geschenk uit de hemel! Ook het merendeel van de foto's in dit artikel zijn van hun hand, waarvoor duizendmaal dank!

Onderstaande routes hebben we allemaal zelf uitgetekend met Komoot. Het was de eerste keer dat we deze app gebruikten, en dus waren kinderziektes in ons traject onvermijdelijk. Soms waren er lange stukken langs grote wegen, maar bij gebrek aan kennis van de regio hadden we geen alternatief. Al bij al mogen we achteraf toch zeggen dat de route best te smaken was. Pittige klimmetjes in de Waalse en Vlaamse Ardennen, rustige vlakke paadjes langs de kust ... En een klein ommetje door Nederland. Ook hiervoor moesten we Corona-gewijs even navraag doen, maar onze komst bleek geen probleem te zijn. We waren dus klaar om te vertrekken!

RIT 1: AARSCHOT - LUIK

title1

De eerste rit bracht ons van mijn thuishaven Aarschot naar "La Cité Ardente". Luik dus. Een eerste rit in zuidwaartse richting, met - gelukkig - een licht windje in de rug. We vertrokken namelijk net aan het begin van de eerste hittegolf deze zomer, en dus was het slopend warm. Tot Sint-Truiden was de rit gelukkig redelijk vlak, maar eens daar aangekomen verliep de rest van de eerste etappe in stijgende lijn, wat uiteindelijk leidde tot een dikke 700 hoogtemeters. Ruim voldoende voor dag één. Als apotheose van deze rit hadden we de bekende Côte de Saint-Nicolas in onze etappe opgenomen, je weet wel, die stevige kuitenbijter uit de finale van Luik-Bastenaken-Luik.

Toen we boven gesparteld kwamen, wisten we dat de eerste dag er goed en wel opzat, en moesten we alleen nog even uitbollen tot aan onze eerste slaapplaats, die uitkeek op het - helaas voorlopig niet meer - kolkende Sclessin, het stadion van Standard Luik. En die finish was welgekomen, want de hitte was met 35 à 37 graden écht wel slopend. Veel drinken en zouten opnemen was de opdracht van de avond, om weer fris en monter aan de start te staan 's anderendaags.

Aarschot-Liège

RIT 2: LUIK - NAMEN

title2
Liège-Namur

De volgende ochtend vertrokken we extra vroeg, want er stonden ons weer temperaturen tot 37 graden te wachten. En dat in combinatie met de - op papier - zwaarste etappe voorspelde veel bloed, zweet en tranen. Maar het beloofde een van de mooiste ritten te worden. Gelukkig zaten we vaak beschut in de bossen, wat toch een graad of 5 à 10 scheelde, mooi meegenomen! De rit was zwaar, maar daar hadden we zelf voor gezorgd. We begonnen met een kleine omweg, omdat we op de kaart alweer een scherprechter uit Luik-Bastenaken-Luik hadden zien liggen. De beruchte Roche aux Faucons. Hiermee waren de beentjes opgewarmd en konden we de tocht verder zetten richting Namen.

Ook daar trouwens weinig vlakke meters te vinden. 1000 hoogtemeters op 85 kilometer, dan weet je dat het geen "walk in the park" werd. We passeerden onderweg Hoei, en dus konden we de Muur natuurlijk niet links laten liggen. Gelukkig voor ons reden we hem naar beneden, dus geen pijn aan de beentjes, wel aan de handen van het voortdurend remmen. Net als gisteren lag er een leuke uitsmijter aan het einde van deze etappe. De prachtige Citadel van Namen ditmaal. Kleine paveitjes, maar gelukkig beter lopend dan de echte kasseien die ons later nog te wachten stonden. 5 kilometer later konden we ook deze rit afvinken. Een zware, maar uiteindelijk ook zeker een van de mooiste. 

RIT 3: NAMEN - BERGEN

Namen-Bergen

Ook rit 3 stuurde ons westelijk doorheen Wallonië met als eindbestemming Bergen, een stad bekend voor zijn culturele activiteiten. Wie ervaring heeft met fietsen onder de taalgrens, weet natuurlijk dat je er weinig vlakke kilometers vindt. Helaas viel onze rit ook een beetje tegen. Veel drukke wegen - en bovendien zonder fietspad -  zorgden ervoor dat deze etappe geen hoge toppen schoor wat betreft ons veiligheidsgevoel. Voortdurend klimmen en dalen op een ellenlange weg, steeds geflankeerd door inhalende auto's, het is niet meteen het leukste decor voor een fietstocht. Maar dat was natuurlijk onze eigen fout, wij hadden de route getekend. Een les voor de volgende keer (want die komt er wel denk ik :-) ). 

Bovendien kronkelde ons traject ook rond de stadscentra van Charleroi en La Louvière. Niet pal door het centrum, maar deze verkeersdrukte hadden we in de voorbije ritten toch nog niet meegemaakt. Dit alles zorgde ervoor dat het fietsplezier van de afgelopen dagen toch iets getemperd werd. Gelukkig niet voor lang, want de laatste 10 à 20 kilometer hadden we een 'Ravel' te pakken, en dat was toch weer iets aangenamer. Aangenaam was het weer trouwens nog altijd niet, toch maakten we vaak de vergelijking met een week vol regen, en dan was de keuze natuurlijk snel gemaakt. Etappe 3 zat erop, eentje om eerder snel te vergeten. Helaas konden onze beentjes dat niet zeggen, want ook deze rit oversteeg de 700 hoogtemeters. Fris waren geen enkele van onze ledematen nog ...

Namen-Bergen

RIT 4: BERGEN - OUDENAARDE

Bergen-Oudenaarde
Mons-Oudenaarde

Dag 4 was misschien wel diegene waar we het meest hadden naar uitgekeken. Noem het gerust de koninginnenrit van onze reis. Via een toevallige passage aan de ingang van Pairi Daiza, zette onze tocht zich noordelijk voort en zeiden we stilaan vaarwel aan het franstalige grondgebied. Tijd om de Vlaamse Ardennen in te duiken! En ook al lag het niet helemaal in rechte lijn met ons eindpunt, Geraardsbergen konden we toch onmogelijk links (of in dit geval rechts) laten liggen. De Muur was de eerste van 5 klimmetjes uit de finale van de Ronde van Vlaanderen die we hadden voorzien voor vandaag. Daarna volgde nog de Taaienberg, Oude Kwaremont, Paterberg en tot slot lag onze slaapplaats op enkele honderden meters van de top van de Koppenberg. Van een finale gesproken!

Ikzelf had alle klimmetjes eerder al aangedaan, maar op de Koppenberg was het me door omstandigheden nog nooit gelukt om helemaal tot boven te rijden. Ondanks een kleine regenbui net voordien, lagen de kasseien gelukkig toch droog, wat het meteen wat comfortabeler maakt. En jawel, een kleine 1000 hoogtemeters later stonden we alledrie uitgelaten boven op de Koppenberg. Niemand had fietspech gekend, en iedereen kon tot boven rijden, fantastisch! De rit waar we naar getracht hadden, had alle verwachtingen ingelost. In de wetenschap dat dit de laatste echt zware beproeving van onze tocht was, konden we 's avonds met volle teugen genieten van enkele Kwaremont biertjes, zeer lekker trouwens!