SPORTIEVE FIETSVAKANTIE IN EIGEN LAND

Een fietsvakantie in een zomer waar vooral Corona de plak zwaait, hoe rijm je deze twee begrippen? Voor vele mensen werd het deze zomer een vakantie in eigen land, en dat bracht ons op het idee om 8 dagen lang te gaan fietsen doorheen België (en een stukje Nederland). Het leverde een fantastische ervaring op, en die wil ik graag met jou delen!

 

We schrijven begin juni 2020, het moment waarop we onze zomervakantie begonnen te plannen. Omdat we alledrie graag fietsen, besloten we het nuttige aan het aangename te koppelen. Het idee kwam ter sprake om een heuse Ronde van België te rijden. Drie fietsers, en twee partners die ons wilden vergezellen. Vooral dat laatste was een godsgeschenk, want dat betekende meteen dat wij ons op logistiek vlak geen zorgen hoefde te maken. Wij reden met de fiets van punt A naar punt B, en de dames deden hetzelfde traject met de auto. 

De voorbereiding liep niet meteen zonder horten en stoten. Enkele weken voor ons vertrek werd de gekende "bubbel van 5" regel afgekondigd. Het had dus maar één fietser gescheeld, of onze trip kon simpelweg niet doorgaan. Maar het mag al eens meezitten in deze periode, en dus konden we de ritten voorbereiden. Onze vakantie bestond uit 9 dagen. 8 fietsdagen, en 1 rustdag die we hadden voorzien aan de kust. Wekenlang hoopten we droog te blijven tijdens ons tripje, en veel regen hebben we uiteindelijk niet gezien. Hoera! Integendeel, een paar dagen voor vertrek werd een hittegolf afgekondigd. Beter dan regen, maar ook lang niet ideaal om te fietsen. Gelukkig waren de dames zo vrij om ons op bepaalde punten te voorzien van frisse drankjes, een geschenk uit de hemel! Ook het merendeel van de foto's in dit artikel zijn van hun hand, waarvoor duizendmaal dank!

Onderstaande routes hebben we allemaal zelf uitgetekend met Komoot. Het was de eerste keer dat we deze app gebruikten, en dus waren kinderziektes in ons traject onvermijdelijk. Soms waren er lange stukken langs grote wegen, maar bij gebrek aan kennis van de regio hadden we geen alternatief. Al bij al mogen we achteraf toch zeggen dat de route best te smaken was. Pittige klimmetjes in de Waalse en Vlaamse Ardennen, rustige vlakke paadjes langs de kust ... En een klein ommetje door Nederland. Ook hiervoor moesten we Corona-gewijs even navraag doen, maar onze komst bleek geen probleem te zijn. We waren dus klaar om te vertrekken!

RIT 1: AARSCHOT - LUIK

title1
Aarschot-Liège

De eerste rit bracht ons van mijn thuishaven Aarschot naar "La Cité Ardente". Luik dus. Een eerste rit in zuidwaartse richting, met - gelukkig - een licht windje in de rug. We vertrokken namelijk net aan het begin van de eerste hittegolf deze zomer, en dus was het slopend warm. Tot Sint-Truiden was de rit gelukkig redelijk vlak, maar eens daar aangekomen verliep de rest van de eerste etappe in stijgende lijn, wat uiteindelijk leidde tot een dikke 700 hoogtemeters. Ruim voldoende voor dag één. Als apotheose van deze rit hadden we de bekende Côte de Saint-Nicolas in onze etappe opgenomen, je weet wel, die stevige kuitenbijter uit de finale van Luik-Bastenaken-Luik.

Toen we boven gesparteld kwamen, wisten we dat de eerste dag er goed en wel opzat, en moesten we alleen nog even uitbollen tot aan onze eerste slaapplaats, die uitkeek op het - helaas voorlopig niet meer - kolkende Sclessin, het stadion van Standard Luik. En die finish was welgekomen, want de hitte was met 35 à 37 graden écht wel slopend. Veel drinken en zouten opnemen was de opdracht van de avond, om weer fris en monter aan de start te staan 's anderendaags.

RIT 2: LUIK - NAMEN

title2
Liège-Namur

De volgende ochtend vertrokken we extra vroeg, want er stonden ons weer temperaturen tot 37 graden te wachten. En dat in combinatie met de - op papier - zwaarste etappe voorspelde veel bloed, zweet en tranen. Maar het beloofde een van de mooiste ritten te worden. Gelukkig zaten we vaak beschut in de bossen, wat toch een graad of 5 à 10 scheelde, mooi meegenomen! De rit was zwaar, maar daar hadden we zelf voor gezorgd. We begonnen met een kleine omweg, omdat we op de kaart alweer een scherprechter uit Luik-Bastenaken-Luik hadden zien liggen. De beruchte Roche aux Faucons. Hiermee waren de beentjes opgewarmd en konden we de tocht verder zetten richting Namen.

Ook daar trouwens weinig vlakke meters te vinden. 1000 hoogtemeters op 85 kilometer, dan weet je dat het geen "walk in the park" werd. We passeerden onderweg Hoei, en dus konden we de Muur natuurlijk niet links laten liggen. Gelukkig voor ons reden we hem naar beneden, dus geen pijn aan de beentjes, wel aan de handen van het voortdurend remmen. Net als gisteren lag er een leuke uitsmijter aan het einde van deze etappe. De prachtige Citadel van Namen ditmaal. Kleine paveitjes, maar gelukkig beter lopend dan de echte kasseien die ons later nog te wachten stonden. 5 kilometer later konden we ook deze rit afvinken. Een zware, maar uiteindelijk ook zeker een van de mooiste. 

RIT 3: NAMEN - BERGEN

Namen-Bergen
Namen-Bergen

Ook rit 3 stuurde ons westelijk doorheen Wallonië met als eindbestemming Bergen, een stad bekend voor zijn culturele activiteiten. Wie ervaring heeft met fietsen onder de taalgrens, weet natuurlijk dat je er weinig vlakke kilometers vindt. Helaas viel onze rit ook een beetje tegen. Veel drukke wegen - en bovendien zonder fietspad -  zorgden ervoor dat deze etappe geen hoge toppen schoor wat betreft ons veiligheidsgevoel. Voortdurend klimmen en dalen op een ellenlange weg, steeds geflankeerd door inhalende auto's, het is niet meteen het leukste decor voor een fietstocht. Maar dat was natuurlijk onze eigen fout, wij hadden de route getekend. Een les voor de volgende keer (want die komt er wel denk ik :-) ). 

Bovendien kronkelde ons traject ook rond de stadscentra van Charleroi en La Louvière. Niet pal door het centrum, maar deze verkeersdrukte hadden we in de voorbije ritten toch nog niet meegemaakt. Dit alles zorgde ervoor dat het fietsplezier van de afgelopen dagen toch iets getemperd werd. Gelukkig niet voor lang, want de laatste 10 à 20 kilometer hadden we een 'Ravel' te pakken, en dat was toch weer iets aangenamer. Aangenaam was het weer trouwens nog altijd niet, toch maakten we vaak de vergelijking met een week vol regen, en dan was de keuze natuurlijk snel gemaakt. Etappe 3 zat erop, eentje om eerder snel te vergeten. Helaas konden onze beentjes dat niet zeggen, want ook deze rit oversteeg de 700 hoogtemeters. Fris waren geen enkele van onze ledematen nog ...

RIT 4: BERGEN - OUDENAARDE

Bergen-Oudenaarde
Mons-Oudenaarde

Dag 4 was misschien wel diegene waar we het meest hadden naar uitgekeken. Noem het gerust de koninginnenrit van onze reis. Via een toevallige passage aan de ingang van Pairi Daiza, zette onze tocht zich noordelijk voort en zeiden we stilaan vaarwel aan het franstalige grondgebied. Tijd om de Vlaamse Ardennen in te duiken! En ook al lag het niet helemaal in rechte lijn met ons eindpunt, Geraardsbergen konden we toch onmogelijk links (of in dit geval rechts) laten liggen. De Muur was de eerste van 5 klimmetjes uit de finale van de Ronde van Vlaanderen die we hadden voorzien voor vandaag. Daarna volgde nog de Taaienberg, Oude Kwaremont, Paterberg en tot slot lag onze slaapplaats op enkele honderden meters van de top van de Koppenberg. Van een finale gesproken!

Ikzelf had alle klimmetjes eerder al aangedaan, maar op de Koppenberg was het me door omstandigheden nog nooit gelukt om helemaal tot boven te rijden. Ondanks een kleine regenbui net voordien, lagen de kasseien gelukkig toch droog, wat het meteen wat comfortabeler maakt. En jawel, een kleine 1000 hoogtemeters later stonden we alledrie uitgelaten boven op de Koppenberg. Niemand had fietspech gekend, en iedereen kon tot boven rijden, fantastisch! De rit waar we naar getracht hadden, had alle verwachtingen ingelost. In de wetenschap dat dit de laatste echt zware beproeving van onze tocht was, konden we 's avonds met volle teugen genieten van enkele Kwaremont biertjes, zeer lekker trouwens!

RIT 5: OUDENAARDE - WESTENDE

Oudenaarde-Westende
Oudenaarde-Westende

Daags na de fantastische rit door de Vlaamse Ardennen, stond er nog een klein dessertje op het menu. Met de Tiegemberg kwam er nog een (klein) vervolg aan de klimmetjes van gisteren, maar nadien waren de hoogtemeters quasi uitgespeeld. We zetten onze tocht verder richting de kust, ook een moment waar we toch naar hadden uitgekeken. Niet alleen hadden we morgen een welgekomen rustdag voor de boeg, ook waren de temperaturen aan zee toch echt een stuk aangenamer. Westende was de eindbasis voor de komende twee dagen. En wie fietsen aan de kust zegt, zegt fietsen met een stevige zeebries. Die hadden we gelukkig nooit écht in het nadeel. 

Het leuke aan fietsen in de buurt van de zee zijn toch de vaak perfect gelegen paadjes. Onberispelijk gladde asfalt, we hadden het deze week nog niet zo vaak meegemaakt (al heb je onder de taalgrens natuurlijk ook zeer goede fietswegen). Het werd met meer dan 90 kilometer uiteindelijk onze langste rit, maar qua moeilijkheidsgraad toch niet te vergelijken met wat we de afgelopen dagen al hadden voorgeschoteld gekregen. Moe (van de opeenstapeling aan ritten) en voldaan kwamen we aan op het strand, waar een verfrissende duik in het zoute water onze verdiende beloning was. Ook de rustdag bestond vooral uit genieten, een beetje wandelen en af en toe afkoelen in de zee.

RIT 6: WESTENDE - BRESKENS (NL)

Westende-Breskens
Westende-Breskens

Voor de rit langs de kustlijn kregen we hulp van vier extra pedalen. Eentje met de koersfiets, de andere met een (elektrische) stadsfiets. De rit bracht ons via de luchthaven van Oostende en via Brugge richting de Nederlandse grens. Die zouden we ook overschrijden, want we hadden een klein bezoek aan onze noorderburen voorzien in onze route. We verbleven echter nog geen 24 uur in totaal op Nederlands grondgebied, dus volledig conform de Corona-richtlijnen.

De rit was vlak (uiteraard) , en met onze metgezellen voor vandaag lag het tempo iets lager dan de voorbije dagen. Dit in combinatie met een matige zeebries in de rug, maakte rit 7 eigenlijk de "makkelijkste" van allemaal. Maar dat deerde ook niemand, met de stramme spieren die we nog meesleurden van de voorbije week. De kwaliteit van de route lag zeer hoog, zelden een strook met veel verkeer of slechte asfalt. Enfin, wat we mogen verwachten van een ritje aan de kust dus. Wanneer je de grens met Nederland passeert, merk je trouwens dat de wegen daar toch nog een stuk fietsvriendelijker zijn. Dat was ook de reden van ons klein ommetje. Heerlijk bollen tot aan ons vakantiehuisje in Breskens. De regenbui in de laatste tien kilometer, achja, die deed ook wel deugd zeker na een week van 35 graden?

RIT 7: BRESKENS - KALMTHOUT

Breskens-Kalmthout
Breskens-Kalmthout

Via de Westerschelde Ferry in Breskens staken we - opnieuw met z'n drieën - het water over tot in Vlissingen. Daar zetten we met rit 7 onze tocht verder, opnieuw richting ons eigen vertrouwde landje. De route verliep oostelijk/zuid-oostelijk en voor het eerst hadden we de wind eerder in het nadeel dan in de rug. Jammer, maar na 6 ritten met gunstige wind natuurlijk absoluut geen reden tot klagen. De wegen waren nog steeds van topkwaliteit, en de benen konden ook wel een iets hoger tempo aan vandaag.

Na opnieuw een rit van bijna 90 kilometer kwamen we weer aan in België. In Kalmthout, bekend van zijn mooie - maar door de hitte ook gevaarlijke - heide. Voor het eerst reden we provincie Antwerpen binnen, en dat betekende dus iets strengere maatregelen wat betreft mondmaskers. Gelukkig niet tijdens het fietsen, maar eerder voor erna. Dat mondmasker hadden we trouwens elke dag op zak, je weet maar nooit. Aangekomen in Kalmthout waren we vermoeid, maar ook gemotiveerd. Morgen stond namelijk de laatste rit op het programma, en dat was ook maar goed. Ondanks dat we best wel getrainde fietsers zijn, is toch vooral de opeenvolging van dagen fysiek, maar ook mentaal vermoeiend. Elke dag opstaan, klaarmaken en vertrekken, het kruipt in de kleren. Ook mijn zitvlak was mij dankbaar dat de laatste rit om de hoek schuilde.

RIT 8: KALMTHOUT - AARSCHOT

Kalmthout-Aarschot
Kalmthout-Aarschot

Het was zover. Rit 8, weer naar huis! Met slechts 60 kilometer was het de kortste etappe, maar daar was eigenlijk niemand rouwig om. Het was stilletjes aan wel ongeveer genoeg geweest, langer had onze trip niet hoeven te duren. De laatste keer in wielertenue aan het ontbijt verschijnen, het had iets "verlossend". Niet dat we ineens een dégout kregen aan fietsen natuurlijk, maar wie al eens meer dan een week elke dag op de fiets gezeten heeft, weet vast wel waar ik het over heb.

De rit was dus kort, en ook niet te lastig. Eigenlijk gewoon de kortste weg naar huis. We passeerden mooie wijken in onder meer Brasschaat, en we kwamen steeds op - voor mij althans - bekender terrein. Langs het kanaal bracht de weg - en de wind - ons tot in Grobbendonk. Via Herenthout en Wiekevorst draaien we dan de oude tramroute op in Heultje. Bekende trainingsroute voor mezelf. De laatste 10 kilometer waren er 10 van genieten, herinneringen ophalen en terugkijken op een fantastisch tripje! En dat alles zonder één keer lek te rijden, zonder valpartijen of andere kwaaltjes. Wat wil een mens nog meer?

ONZE RONDE VAN BELGIË IN CIJFERS

- 8 etappes

- 654 kilometer

- 3.977 hoogtemeters

- 0 lekke banden

- 0 valpartijen

- 600 à 700 euro per persoon (8 overnachtingen + eten en drinken)

 

Voor mij is deze fietstrip een onvergetelijke ervaring. We begonnen eraan met een 'bang' hartje, vooral omdat het de eerste keer was, en omdat de hittegolf toch serieus inwerkte op onze verwachtingen. Ik kan het iedereen aanraden om zelf ook zo'n tripje uit te stippelen. Het is een zeer leuk alternatief voor fietsliefhebbers om je vakantie in eigen land af te leggen. Want hoe mooi het ook is in het buitenland, we mogen er gerust ook eens bij stilstaan dat ons eigen België ook veel te bieden heeft!

Komt er een tweede editie van onze fietstocht volgend jaar? Wat mij betreft wel. Opnieuw in België? Ik denk dat er nog voldoende regio's zijn die we deze keer hebben overgeslagen (ik denk dan in het bijzonder aan de provincie Luxemburg, waar het ook prachtig is). Maar voor de komende maanden zal het voorlopig bij dagtripjes blijven op de fiets :-).

Tom Stouthuysen

TOM STOUTHUYSEN

Communicatieteam Decathlon België

Ik ben Tom Stouthuysen en werk al sinds 2013 voor Decathlon België. Ik begon als verkoper in de winkel van Olen, en werk nu al een paar jaar voor het nationale communicatieteam. Wie ons magazine al eens gelezen heeft, is vast al wel een tekst van mij tegen gekomen, want schrijven is iets wat ik heel graag doe.

Mijn favoriete sporten zijn tennis en fietsen (uiteraard). Sport is altijd al een passie van mij geweest, en ik ben dan ook zeer blij dat ik van mijn passie mijn beroep heb kunnen maken!

En oh ja, ik ben ongeveer 2 meter groot, dus vandaar dat mijn fiets redelijk klein lijkt onder mijn lichaam ;-)

NAAR BOVEN